مبلغین بهائیت
اجتماعی مقالات

چرا بعضی مبلغین بهائیت به اسلام روی آوردند؟!

بازگشت بعضی از دانشمندان و مبلغین ورزیده بهائی از بهائیت و کار کردن در نقد آن دلیل بر بطلان و توخالی بودن آن است. زیرا تعداد زیادی از آن‌ها دست از عضویت کشیدند و حتی در نقد بهائیت هم آثاری نوشتند که در زیر به معرفی چند نفر از آن‎ها خواهیم پرداخت:

 

  • عبدالحسین آیتی تفتی

او ادیبی فاضل در کسوت روحانیت بود که در سال 1319 هجری ‌قمری در میان‎سالی به بهائیت گروید و عباس‌افندی به او لقب آواره داد. کتاب «کواکب الدریه» که از مشهورترین کتب تاریخی بهائیان است، نوشته‌ی اوست. او پس از مسلمان شدن، کتاب یاد شده را فاقد اعتبار علمی دانست و نگارش آن را تحت‌ فشار بهائیت و مغرضانه دانست. آیتی پس از بازگشت به اسلام کتاب «کشف ‏الحیل» را در نقد بهائیت نوشت و در سال 1307 شمسی منتشر کرد. او لقب آواره را نیز از اسم خود حذف نمود و در سال 1332 شمسی درگذشت. 

  • حاج میرزاحسن نیکو

وی مقارن توبه‌ی آیتی از حزب بهائی جدا شد و با نوشتن کتاب «فلسفه‌ی نیکو» بی‎ریشه بودن بهائیت و فساد و تباهی سران بهائیت را برملا کرد. نیکو در 4 جلد کتاب فلسفه‌ی نیکو، به طور مفصل تاریخ بابی‏گری و بهائیت و متون آنرا مورد نقد منطقی قرار داده است. این 4 جلد، ردیه بر بهائیت از سال 1306 تا 1325 شمسی چاپ و منتشر شده است. 

  • فضل‎اله صبحی

«فضل‎الله مهتدی» مشهور به صبحی در یک خانواده‌ی بهائی به‌دنیا آمد و به واسطه‌ی خویشاوندی دوری که با بهاء داشت، محرم اسرار آن‌ها بود و حدود 10 سال آخر عمر عباس‌افندی، کاتب وی شد و در «حیفا» اقامت داشت. او در حیفا پی به نفاق و فساد رهبران بهائیت برد و به واسطه‌ی شدت بدی‌هایی که در شوقی‌افندی مشاهده کرد، نتوانست ریاست او را تحمل کند، از این‎ رو به دامن اسلام برگشت و از سال 1307 شمسی مسلمان شد و 34 سال پایان عمرش را صرف افشاگری برضد فساد شوقی افندی و خدمات فرهنگی نمود و او در سال 1312 به استخدام وزارت فرهنگ درآمد و در همین سال کتاب «خاطرات صبحی» و در سال 1335 کتاب «پیام پدر» را در نقد بهائیت به رشته‌ی تحریر درآورد. صبحی در این دو کتاب پرده از چهره‌ی سران آن برداشت. او به‌دنبال نوشتن این کتاب‎ها مورد آزار و اذیت بهائیان قرار گرفت. 

  • غلام‌علی گودرزی معروف به ادیب مسعودی

وی شاعری توانا و ادیبی فاضل است که مدتی شاگرد آیت‎الله بروجردی بوده است. او پس از 12 سال تبلیغ اسلام در لباس روحانیت به بهائیان پیوست و از 35 سالگی به تبلیغ بهائیت پرداخت، ولی از سال 1338 در اثر ارتباط با پدر مؤمن و با صفای خویش نسبت به بهائیت دلسرد شد. کشته شدن دو پسر و یک دختر او به دستور ساواک، بازگشت او به اسلام را تسریع نمود. بیت‌‎العدل حیفا در سال 1355 طرد روحانی او را اعلام کرد. مسعودی پس از مسلمان‌ شدن اشعار شیوا و نغزی در مدح ائمه‌ی معصومین (علیهم‌السلام) و امام زمان (عجل‌الله‌ تعالی فرجه الشریف) و ارتحال امام خمینی (ره) سروده است. 

  • میرزاصالح اقتصاد مراغه‎ای 

او پس از جدایی از بهائیت، کتاب «ایقاظ» یا بیداری را در بیان خیانت‎های ضد اسلامی و ضد ملی بهائیان نوشت. میرزاصالح اقتصاد که مبلغ و منشی بهائیان در مراغه بود، کتاب بیداری در کشف خیانات بهائیان را در سال 1307 شمسی در تهران چاپ و منتشر نمود. گفتنی است در گذشته نیز پس از مطرح شدن ادعای نبوت از سوی «علی‌محمد‌ باب» جمع کثیری از بابیه‌ی مراغه در آن زمان، به اسلام برگشتند. 

  • مسیح‏ اله رحمانی

وی مدتی در استان خراسان به تبلیغ بهائیت پرداخت و پس از پی بردن به ماهیت واقعی آن، مخالفت خود را با نوشتن کتاب «راه راست در بطلان اساس بهائیت و افشای خیانت‎ها و مفاسد سران آن» علنی نمود.  

  • خانم قدس ایران

وی در خانواده‏ای بهائی بزرگ شد و پدرش «عبدالکریم خیاط» در عکّا خدمتکار بهاء بود و وی از پدر، مادر و همسرش «رحمت‌‏الله علایی» فاصله گرفت و به اسلام بازگشت و کتاب «بارقه‌ی رحمت» را در نقد بهائیت نوشت. 

  • امان شفاء

وی نیز پس از جدایی از بهائیت کتاب «نامه‎ای از سن پالو» را در افشای چهره‌ی واقعی آن نوشت.

  • خانم مهناز رئوفی (رها)

وی که در خانواده‎ای بهائی در سنندج متولد شده بود در اثر تماس با مسلمانان و تحقیقات مفصل، پی به بطلان آن برد و از طرف بهائیت مورد طرد اداری و روحانی قرار گرفت و برخلاف علاقه‌ی شدیدی که به پدر و مادرش داشت از آن‎ها به ناچار جدا شد و تاکنون چند جلد کتاب در نقد بهائیت نوشته که مهم‏ترین آن‏ها کتاب «سایه ‌شوم» چاپ مؤسسه‌ی «کیهان» است که تاکنون ده ‏بار تجدید چاپ شده است. این کتاب اولین بار در سال 1385 چاپ شد و چاپ دهم آن در سال 1389 منتشر شده است.

در پایان این بحث لازم است به این نکته توجه شود که عده‌ی زیادی از مبلغین بهائی پس از مواجهه با علما و دانشمندان مسلمان متوجه بطلان آن شده‏اند، ولی به واسطه‌ی مطامع دنیوی و یا ترس از برخورد بهائیت توبه‌ی خود را اظهار نکرده‎اند که می‌توان به اسامی و شرح حال آنان در نوشته‏‎های آیتی، نیکو، صبحی و …» مراجعه نمود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *